Κι εγώ ερωτώ.
Γιατί είχαμε ποτέ δημοκρατία?
Η πατρίδα μας στη πορεία της ιστορίας της γνώρισε κάθε είδους χούντα. Κάθε είδους κατοχή. Γνώρισε όλων των ειδών ήρωες και εφιάλτες.
Και στη κάθε χούντα, στη κάθε κατοχή, στο κάθε ξεπούλημα, στο κάθε πόλεμο ο λαός έπαιρνε θέση και μεταμορφωνόταν σε ήρωα , σε εφιάλτη, η σε «αμέτοχο φιλήσυχο πολίτη..»
Η κάθε χούντα , η κάθε ξεπουλημένη κυβέρνηση είχε μεν αντιπάλους αλλά προχωρούσε γιατί είχε τους υποστηρικτές της. Είτε γιατί είχε καταφέρει να ξεγελάσει τα πρόβατα με ψεύτικα ιδεώδη, είτε γιατί τα πρόβατα κοίταζαν το συμφέρον τους και ας πήγαινε να πνιγεί το κοινό συμφέρον, είτε γιατί τα πρόβατα δεν ήθελαν μπλεξίματα και φασαρίες.
Το φοβερό με τη νέα χούντα που έφτασε κι έχει σκοπό να παραμείνει για πολύ, είναι πως σε αντίθεση με τις προηγούμενες δεν την απασχολεί να έχει φίλους ή εχθρούς γιατί ανήκει σε μια παγκόσμια οργανωμένη κυρίαρχη τάξη που δεν κινείται πλέον κάνοντας προπαγάνδα για μπαμπούλες, τρομοκρατώντας τους πολίτες πως οι μπολσεβίκοι θα έρθουν να σας πάρουν τα σπίτια και να υποτάξουν τη πατρίδα. Ο μπαμπούλας πέθανε. Πέθανε σαν αντίπαλο δέος. Τώρα αν συνεχίσει να υπάρχει σαν όνειρο δεμένο στο μουράγιο στις αριστερές όλου του κόσμου που έχουν φορέσει τα καλά τους και ορκίζονται ησυχία και μη αναμόχλευση των παθών, μέσα στα πουλημένα κοινοβούλια ούτε τους απασχολεί ούτε τους φοβίζει.
