Το 2001 η Αργεντινή, πλησιάζοντας στο απόλυτο αδιέξοδο, ύστερα από μια μακρά «φιλοξενία» του ΔΝΤ, προχώρησε σε μια «ήπια» αναδιάρθρωση του χρέους της, όπως αυτή που συζήτησαν την Δευτέρα για την Ελλάδα οι υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης. Αυτή η «ήπια» αναδιάρθρωση γρήγορα μετατράπηκε σε «προθάλαμο» της δεύτερης, μετά την Lehman, σοβαρότερης χρεοκοπίας της προηγούμενης δεκαετίας...Ποιος ήταν ο «άγνωστος Χ», που μετέτρεψε σε εφιάλτη αυτή την «αθώα» επιμήκυνση χρέους; Η συμπεριφορά των καταθετών της Αργεντινής. Υπό τον φόβο ότι η επιμήκυνση απλώς ήταν το προοίμιο ενός σοβαρού «κουρέματος» των πιστωτών της χώρας και γνωρίζοντας πόσο εκτεθειμένες ήταν οι τράπεζες σε κρατικά ομόλογα, ή απλώς επειδή φοβήθηκαν ότι στην πορεία κάτι κακό θα συνέβαινε με τις καταθέσεις τους, έσπευσαν να τις αποσύρουν μαζικά. Το τραπεζικό σύστημα δεν άντεξε και λίγους μήνες αργότερα η κυβέρνηση κήρυξε στάση πληρωμών.
Ο Ζαν Κλωντ Γιούνκερ, μετά την τελευταία δραματική συνεδρίαση του Eurogroup την Δευτέρα, άφησε χθες για πρώτη φορά μισάνοικτο το «παράθυρο» της επιμήκυνσης του ελληνικού χρέους προς τους ιδιώτες. Ο Γερμανός υφυπουργός Οικονομικών εξήγησε ότι, αν χρειασθεί μια επιμήκυνση του χρέους της Ελλάδας προς τους επίσημους πιστωτές, δεν είναι δίκαιο να μείνουν στο απυρόβλητο οι ιδιώτες πιστωτές. Άλλοι υπουργοί Οικονομικών, με επιφανέστερη την Γαλλίδα Κριστίν Λαγκάρντ, δήλωσαν ευθαρσώς ότι ούτε να ακούσουν θέλουν για ενδεχόμενη επιμήκυνση του ελληνικού χρέους προς ιδιώτες. Ο Ντομινίκ Στρος Καν, που σίγουρα θα συντασσόταν με την Λαγκάρντ σε αυτή τη διχογνωμία, ήταν πολύ μακριά και έγκλειστος σε αμερικανικό κελί. Η άποψή του, που θα μπορούσε να αποτελέσει ένα ισχυρό «αντίβαρο» στις ανοησίες των Γερμανών, δεν ακούσθηκε στη συνεδρίαση τουEurogroup.
