
Το σκηνικό επαναλαμβάνεται κάθε μέρα. Η ώρα κοντεύει τρεις. Οι πωλητές στη λαϊκή μαζεύουν σιγά σιγά τους πάγκους και μαζί με αυτούς ό,τι δεν κατάφεραν να πουλήσουν. Στην απέναντι γωνία πιάνει το μάτι μου έναν ψιλόλιγνο κοστουμαρισμένο άνδρα κοντά στα 70. Σκυμμένος πίσω από το φορτηγό κρατά μία σακούλα και ρίχνει γρήγορα γρήγορα μέσα, ότι φύρα έχει πετάξει ο παραγωγός. Κάθε φορά στην "παρέα" προστίθενται και νέα πρόσωπα.

«Κάθε βδομάδα βλέπουμε και καινούργια άτομα» μου λέει ένας παραγωγός «Μαζεύουν μια ντομάτα , ένα ροδάκινο … όλα τα προϊόντα που αφήνουμε εμείς
Λίγο πιο πέρα βλέπω δυο ανήλικα αγόρια. Κοκαλιάρικα. είναι δεν είναι 8 χρονών. Τον κοιτούν στα μάτια και τον ρωτούν "υπάρχει κάτι για εμάς θείο;" και εκείνος γεμίζει αμέσως τη σακούλα με λίγες ντομάτες και ένα καρπόύζι «... Όταν δεν υπάρχουν λεφτά αυτά γίνονται» γυρίζει και μου λέει. Το στομάχι μου έχει γίνει κόμπος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου