

Εισβολή διαδηλωτών στην αμερικανική πρεσβεία, κατά τη διάρκεια αντιφασιστικής διαδήλωσης, στην πρώτη επέτειο του πραξοπήματος μετά τη μεταπολίτευση, στις 21 Απριλίου 1975. Οι διαδηλωτές εισέβαλαν στην πρεσβεία, όπου τότε δεν είχε ακόμη περίφραξη (και τι να την κάνει άλλωστε αφού οι απριλιανοί ήταν αμερικανοδουλοι) πρόλαβαν να ρίξουν κόκκινες μπογιές στην πρόσοψη, έσπασαν τα εξωτερικά τζάμια και έβαλαν φωτιά στις κουρτίνες. Η αστυνομία επενέβη με δακρυγόνα.
Ένα πεζοποίημα του «Γκάμπο» όπως φώναζαν τον διάσημο συγγραφέα, θεωρείται το στερνό του αντίο προς φίλους και αγαπημένους αφού το έγραψε όταν έμαθε ότι χρειάζεται να δώσει την έσχατη των μαχών.
με αφορμή την σημερινή κάτι σαν απεργία και τους συνήθεις τρελούς του χωριού που κατέβηκαν στο δρόμο κυρίως για να τα έχουν καλά με τη συνείδηση τους, δημοσιεύω ένα σχετικά παλιό (αλλά πάντα επίκαιρο) κείμενο που είχε δημοσιευτεί στην εφημερίδα δρόμου Άπατρις τον Φεβρουάριο του 2011.



![]() |
| Δεν πρόκειται φυσικά για ενημέρωση αλλά για εφαρμογή συγκεκριμένων «Business Plans» που αποσκοπούν μονάχα στον περαιτέρω πλουτισμό τους. |

«Γύρω από τα κρεμασμένα κεφάλια οι παρακρατικοί βάραγαν νταούλια και κέρναγαν από νταμιζάνες κρασί. Aς μην επιχαίρουν οι εχθροί του. Κανείς δεν δικαιούται να υπερηφανευτεί ότι έπιασε ζωντανό, ότι νίκησε ή ότι σκότωσε τον αρχηγό του ΕΛΑΣ. O Άρης αποχώρησε μόνος του. H αυτοκτονία είναι μια πράξη οριστική και τελεσίδικη, που ουδείς δικαιούται να κρίνει, να εξάρει ή να καταδικάσει. Είναι απολύτως προσωπική και μυστηριώδης. Και επειδή ποτέ δεν στερείται νοήματος, ήταν το ύστατο διάβημα του αυτόχειρα προς τους Έλληνες.Tα τρία χρόνια ελευθερίας στα βουνά δεν ήταν όνειρο, αλλά μια υποθήκη για το μέλλον».