![]() |
| Του Γελωτοποιού |
Αποφεύγω να χρησιμοποιώ συναισθηματικά φορτισμένες λέξεις, που είναι πολύ της μόδας τελευταία, όπως: Προδότες, δοσίλογοι, κρεμάλες, μπουρδέλο, Βουλή.
Δεν το κάνω για λόγους ευπρέπειας, καθωσπρεπισμού ή μετριοπάθειας. Ούτε για να πρωτοτυπήσω, αφού «ουδέν πρωτότυπο υπό του ήλιου».
Όχι, άλλη είναι η αιτία:
Οι λέξεις είναι σαν τις γεύσεις. Η κατάχρηση τις φθείρει.
Και κάθε συναισθηματικά φορτισμένη λέξη είναι σαν μπαχαρικό: Αν αρχίσεις να ρίχνεις μοσχοκάρυδο με τη σέσουλα σε όλα τα φαγητά τότε δε θα μπορείς να ξεχωρίσεις τη φακή απ’ το φασόλι (ή το φουά-γκρα από την τρούφα, για τα πιο εκλεπτυσμένα πορτοφόλια).
Ο καλός μάγειρας ξέρει ποιο μπαχαρικό να προσθέσει και σε τι ποσότητα, έτσι ώστε να επιτύχει την ισορροπία των υλικών του και να αναδείξει το κυρίως θέμα του πιάτου του.


















