Mια μέρα μέτα την διάλυση της διαδήλωσης στο Σύνταγμα, στις 18 Οκτώβρη μέρα γενικής απεργίας, ο γνωστός σκιτσογραφος Στάθης σε άρθρο του που δημοσιεύτηκε στον eniko.gr θεώρησε ότι το κεντρικό ζήτημα που έπρεπε να σχολιαστεί ήταν η “αγαστή συνεργασία αστυνομίας με κουκουλοφόρους και μπαχαλάκηδες -τους γνωστούς «αγνώστους»- που και τη διαδήλωση διέλυσαν και θα αποτρέψουν τον κόσμο να κατέβει στην επόμενη”… “Το έργο αυτό, δηλαδή την Αστυνομία να παίζει «κλέφτες κι αστυνομικούς» με τους «πελάτες της» διαλύοντας τις διαδηλώσεις, το παρακολουθούμε καθ’ όλην τη διάρκεια της μεταπολίτευσης”. Αφού λοιπόν “Δουλειά της Αστυνομίας είναι να προβοκάρει πάντα τις διαδηλώσεις. Να χτυπά απρόκλητα ή να επινοεί κάθε στρατήγημα που θα «νομιμοποιεί» τη σύγκρουση”, έτσι “Δουλειά της Αριστεράς είναι να αποφύγει πλέον και να αποφεύγει στο μέλλον αυτήν την παγίδα. Ας βρει τον τρόπο”.
Αυτό είναι το καθήκον που προκύπτει για τον Στάθη μετά απ’ όλες αυτές τις σκέψεις. Την άποψη αυτή τη συμμερίζεται κατά κάποιον τρόπο η πλειοψηφία της συντεταγμένης αριστεράς, ίσως και του κόσμου της. Άρα ποιο είναι το ηθικό δίδαγμα: Να αποφεύγουμε τις κακοτοπιές. Γιατί ποτέ δεν ξέρεις, ή θα σε προβοκάρει η αστυνομία ή οι προβοκάτορες. Αλλιώς να μάθουμε να περιφρουρούμε τις διαδηλώσεις. Από ποιους όμως; Μα είναι προφανές από τους προβοκάτορες, που δίνουν το άλλοθι στην αστυνομία να μας διαλύσει. Το μόνο που δεν μας λένε οι Στάθηδες είναι τι γίνεται στην περίπτωση που παρα ταύτα πρέπει να αμυνθούμε στην αστυνομία όταν αυτή μας επιτίθεται με ή χωρίς “προβοκάτορες”. Εκεί χρειάζεται περιφρούρηση; Αμυνόμαστε ή καθόμαστε να μας δείρουν; Σε αυτά οι Στάθηδες δεν ενδιαφέρονται να απαντήσουν. Μόνο σιβυλλικές συμβουλές του στυλ “να αποφεύγει κανείς τις παγίδες”.
