Παρακολουθήσαμε χθες, την αποχώρηση του Κάρολου Παπούλια και την ακύρωση της στρατιωτικής παρέλασης στη Θεσσαλονίκη.
Δεν ήταν βέβαια η μοναδική εκδήλωση δυσαρέσκειας: τα ίδια και πολύ χειρότερα συνέβησαν σε δεκάδες σημεία, σε όλες τις μεγάλες πόλεις της χώρας. Έντονες αποδοκιμασίες των „επισήμων“, ρίψη αντικειμένων [αυγά, καφέδες κλπ] μαύρες κορδέλλες και αποχωρήσεις των πολιτικών ώστε να συνεχιστούν οι παρελάσεις. Σε όλη τη χώρα, ταυτόχρονα.
Ο κόσμος που συγκεντρώθηκε στην παραλιακή λεωφόρο της Θεσσαλονίκης ήταν οργισμένος, φώναξε συνθήματα και η ΕΛΑΣ δεν ήταν έτοιμη να τους διαλύσει με δακρυγόνα και ΜΑΤ, ως συνήθως. Δεν θα ήταν εφικτό, μπροστά στις κάμερες και „τους επισήμους“, να γίνει τέτοια διαχείριση πλήθους. Όταν αποχώρησαν οι „επίσημοι“ διεξήχθη ένα είδος παρέλασης, χωρίς το στρατιωτικό σκέλος.
Το „καλύτερο“ όλων ήταν η δήλωση οργής του Προέδρου της Δημοκρατίας, που έγινε μπροστά στις κάμερες και την οποία όλοι παρακολουθήσαμε. Τί μας λες, Κάρολε, οργίστηκες;
Λυπάσαι, Κάρολε;
Αισθάνεσαι ότι σε αδικήσανε, Κάρολε;
Εμείς δεν οργιζόμαστε κάθε μέρα δηλαδή, σε αυτή τη χώρα της οποίας είσαι ο θεωρητικός – έστω – ηγεμόνας; Ως τέτοιο δεν μας ζητάς να σε σεβόμαστε;