


με αφορμή την σημερινή κάτι σαν απεργία και τους συνήθεις τρελούς του χωριού που κατέβηκαν στο δρόμο κυρίως για να τα έχουν καλά με τη συνείδηση τους, δημοσιεύω ένα σχετικά παλιό (αλλά πάντα επίκαιρο) κείμενο που είχε δημοσιευτεί στην εφημερίδα δρόμου Άπατρις τον Φεβρουάριο του 2011.

![]() |
| Δεν πρόκειται φυσικά για ενημέρωση αλλά για εφαρμογή συγκεκριμένων «Business Plans» που αποσκοπούν μονάχα στον περαιτέρω πλουτισμό τους. |

«Γύρω από τα κρεμασμένα κεφάλια οι παρακρατικοί βάραγαν νταούλια και κέρναγαν από νταμιζάνες κρασί. Aς μην επιχαίρουν οι εχθροί του. Κανείς δεν δικαιούται να υπερηφανευτεί ότι έπιασε ζωντανό, ότι νίκησε ή ότι σκότωσε τον αρχηγό του ΕΛΑΣ. O Άρης αποχώρησε μόνος του. H αυτοκτονία είναι μια πράξη οριστική και τελεσίδικη, που ουδείς δικαιούται να κρίνει, να εξάρει ή να καταδικάσει. Είναι απολύτως προσωπική και μυστηριώδης. Και επειδή ποτέ δεν στερείται νοήματος, ήταν το ύστατο διάβημα του αυτόχειρα προς τους Έλληνες.Tα τρία χρόνια ελευθερίας στα βουνά δεν ήταν όνειρο, αλλά μια υποθήκη για το μέλλον».