Νομίζω ώρες ώρες ότι η σπίθα δεν μπορεί να ‘ναι άλλοι παρά εμείς… Μόνο εμείς οι άστεγοι πιστεύουμε σε κάτι, αλλά τρομάζω καμιά φορά τις νύχτες όταν σκέφτομαι…
ότι ίσως είμαστε οι μόνοι που προσευχόμαστε σ’ αυτόν τον κόσμο που όλα αγοράζονται και πουλιούνται πια αναγκαστικά, για να μπορέσουν να υπάρξουν.
Εμείς οι άστεργοι είμαστε κατατρεγμένοι γιατί χαλάμε τη μόστρα, μας κυνηγά ο δήμαρχος, η αστυνομία, ο καταστηματάρχης, η κυριούλα και ο κουστουμάτος, γιατί υπάρχουν κι αυτοί, ναι, ακόμα και σήμερα, πλάι μας, περνάνε κάθε μέρα, μόνο που είναι το βλέμμα τους άλλο, όχι αυτό που ξέραμε εμείς κάποτε.
Δυο κόσμοι, δυο κόσμοι, λοιπόν, αυτό γίναμε. Πώς μπορεί εκείνοι να είναι η σπίθα; Εμείς όμως μπορούμε, ναι, εμείς οι τελευταίοι, οι πιο δυστυχισμένοι. Αν δε είμαστε εμείς, ποιοι τότε ;
ότι ίσως είμαστε οι μόνοι που προσευχόμαστε σ’ αυτόν τον κόσμο που όλα αγοράζονται και πουλιούνται πια αναγκαστικά, για να μπορέσουν να υπάρξουν.
Εμείς οι άστεργοι είμαστε κατατρεγμένοι γιατί χαλάμε τη μόστρα, μας κυνηγά ο δήμαρχος, η αστυνομία, ο καταστηματάρχης, η κυριούλα και ο κουστουμάτος, γιατί υπάρχουν κι αυτοί, ναι, ακόμα και σήμερα, πλάι μας, περνάνε κάθε μέρα, μόνο που είναι το βλέμμα τους άλλο, όχι αυτό που ξέραμε εμείς κάποτε.
Δυο κόσμοι, δυο κόσμοι, λοιπόν, αυτό γίναμε. Πώς μπορεί εκείνοι να είναι η σπίθα; Εμείς όμως μπορούμε, ναι, εμείς οι τελευταίοι, οι πιο δυστυχισμένοι. Αν δε είμαστε εμείς, ποιοι τότε ;













