«Πρέπει να κερδίσουμε τον χαμένο καιρό, πρέπει να αναθεωρήσουμε τη μεταφυσική μας αλαζονεία που δεν φέρνει στον κόσμο καμία ζεστασιά,πρέπει να μάθουμε να δουλεύουμε μέρα-νύχτα για να καταφέρουμε να ζήσουμε μαζί με τούς ανθρώπους σάν άνθρωποι,νά γίνουμε ελεύθεροι καί να κάνουμε καί τούς άλλους ελεύθερους,πρέπει -επιμένω πάντα σε αυτό τό σημείο-να κυριεύσουμε τήν εποχή με τίς ιδέες μας” Μιχαήλ Μπακούνιν.(Επανέρχομαι κι “επαναλαμβάνομαι” όσο ο αναρχικός χώρος δέν μιλά για τά σημαντικότερα και τά αυτονόητα….. Αισιοδοξώ απαισιόδοξα πώς τό “μήνυμα” πού στέλνω χρόνια δέν θά ταξιδεύει για πάντα στό άγνωστο με βάρκα μιά τρύπια ελπίδα….. να ελπίζω?). Τό καφέ “Φλοράλ”(πού τα τελευταία χρόνια ανανεώθηκε ως χώρος με βιβλιοπωλείο, μουσικές, πολιτιστικές καί πολιτικές εκδηλώσεις) έχει ιστορία όσο τά Εξάρχεια, από τό 1936 λειτουργεί στό ισόγειο της γνωστής 5όροφης “μπλέ πολυκατοικίας” πού ολοκλήρωσε τό 1933 ο αρχιτέκτονας Κυριακούλης Παναγιωτάκος, στήν γωνιά Αραχώβης και Θεμιστοκλέους.
- Σέ αυτή τήν “μπλέ γωνιά” ,στό πάνω μέρος τής πλατείας Εξαρχείων,έχει μείνει ως “σταθμός” ένα μεγάλο μέρος τής μνήμης μας.
- Εκεί κολλήθηκαν χιλιάδες αφίσσες ,μοιράσθηκαν άλλες τόσες προκηρύξεις,έπεσαν δεκάδες χημικά καί δακρυγόνα,άν βάλεις τό αυτί σου στούς τοίχους τής γωνιάς αυτής θα “ακούσεις” τά πάντα από τραγούδια,συζητήσεις καί συνθήματα μέχρι σειρήνες περιπολικών καί ποδοβολητά πάνω-κάτω τών ΜΑΤ,αν κοιτάξεις καλά θα δείς σκιές να τρέχουν,σκιές να χορεύουν γύρω απο φωτιές……
