Ο κώδικας του Hip Hop, η Χρυσή Αυγή και ο κρυμμένος ήλιος του Περάματος.
Πρόσφυγας είμαι, θα κάνω πέτρα την καρδιά μου και θα φύγω από εδώ. Μπορεί να πάω στη Νέα Ζηλανδία, αλλά θα φύγω, ρε παιδί μου. |
Στην καντίνα στο Πέραμα, εκεί που φεύγουν για τη Σαλαμίνα, οι απόκληροι της περιοχής, πρώην μάγκες που έβγαζαν στιλέτο με το παραμικρό στα υποφωτισμένα σημεία του λιμανιού (κάποιοι από αυτούς έχουν κάνει και φυλακή), γυναίκες-φαντάσματα γύρω στα 60, παιδάκια με πορτοκαλάδες στο χέρι. Οι στίχοι από το «Γιατί γλυκιά μου κλαις» τρυπάνε την ατμόσφαιρα, η «παντόφλα» Σαλαμινομάχος ξεβράζει το δρομολόγιο των εντεκάμισι. Τηγανητά μπακαλιαράκια σε μικρά πιάτα, μπίρες, ούζα και κίτρινο φως.
«Εδώ πιο πέρα γεννήθηκα, πάνω στο τραπέζι μιας ταβέρνας όπου γλεντούσε εκείνο το βράδυ η μάνα μου, γι’ αυτό πρέπει να είμαι και ο μοναδικός Περαματιώτης που η ταυτότητά του γράφει ως τόπο γέννησης: Πέραμα. Τον λώρο μου τον κόψανε εδώ δηλαδή. Αν γινόταν, θα τον ξανάπαιρνα να φύγω, αλλά τώρα έχω εθιστεί. Οι οικογένειά μου πρόσφυγες από την Πόλη ήταν. Ο παππούς μου και ο πατέρας του παππού μου ήταν στο Φανάρι κι έκαναν εμπόριο αλόγων σε όλη την Ευρώπη. Φαντάσου, το σημερινό δημαρχείο στο Φανάρι ήταν το πατρικό μας. Μετά τον διωγμό τους πετάξανε εδώ πέρα. Ασχολήθηκαν με δουλειές στα καρνάγια, γίνανε καραβομαραγκοί, βάφανε σκάφη. Παρόλο που όλοι ήταν σπουδαγμένοι, αναγκάστηκαν ν’ ασχοληθούν με άλλα πράγματα. Τώρα το Πέραμα έχει αλλάξει πια. Είναι το αποχωρητήριο της Αττικής. Θέλουν να το τελειώσουν το μέρος. Ρημάξανε τη Ζώνη, ρημάξανε τις δουλειές. Χτίζουνε οκταώροφα, χάσαμε τον ήλιο από τις γειτονιές».
.jpg)
