Τότε ήταν η τελευταία φορά, που είχαμε την μπάλα στα πόδια μας.
Χάσαμε. Ίσως ο αγώνας ήταν άνισος. Ίσως δείξαμε κατώτεροι των περιστάσεων.
Από τότε δύο δυναστείες εξουσίας, έχουν αναλάβει την διαχείριση της χώρας και του λαού μας.
Τα αφανή αφεντικά του τόπου δεν τα έχουμε δει. Δεν τα έχουμε γνωρίσει.
Οι οικογένειες των προδοτών, των δωσίλογων και των μαυραγοριτών της κατοχής, ανέλαβαν τα σκήπτρα της εξουσίας, κολυμπώντας στα πλούτη που τους χάρισε το αμαρτωλό παρελθόν τους και η διαπλοκή πολιτικής και επιχειρηματικότητας.
Εμείς πάντα εκεί.
Πάντα στο ρόλο του παλαμακατζή.
Δεν φτάσαμε ακόμη στον πάτο.
Εκεί που το κωλοσύστημα φτάνει στο έσχατο σημείο ξεφτίλας, ο λαός μας με την μνήμη χρυσόψαρου που διαθέτει, αντί να εισβάλει και να τα αλλάξει όλα, με οποιοδήποτε κόστος, ανοίγει το στόμα και καταπίνει το επόμενο χρυσό χάπι της φαρμακευτικής αγωγής που έχουν συνταγογραφήσει.



