Του *Γιάννη Ρούσσου*
Τα τελευταία 2 χρόνια σε εθνικό επίπεδο έχουν συμβεί πάρα πολλά. Δεν χρειάζεται να τα αναλύσω εδώ και δεν θα το κάνω, απλά να διευκρινίσω όπως πιθανόν θα καταλάβατε ότι αναφέρομαι στα οικονομικά της χώρας μας. Δεν θα κοιτάξω να δω τι φταίει, ποιος φταίει, γιατί φταίει αλλά θα προσπαθήσω να σας μεταφέρω τις σκέψεις μου για το τώρα και τις επόμενες ημέρες.
Στο διάστημα αυτό των 2 ετών πέρασα από διάφορα ψυχολογικά στάδια. Μερικά από αυτά είναι η ελαφριά κατάθλιψη, απογοήτευση για όλους και για όλα, τάσεις φυγής και άλλα. Έφτασα στο σημείο να έχω γίνει ένας εντελώς αδρανής άνθρωπος επειδή είχα καταντήσει να προδικάζω την αποτυχία για οποιοδήποτε όραμα μου και σχέδιο για το μέλλον. Έφτασα στον πάτο, στο μηδέν, στο απόλυτο σκοτάδι. Εκεί που λες ότι η ζωή μου τελείωσε, ότι δεν έχει νόημα και τα σχετικά. Εκεί ήταν που γύρισε ανάποδα το μυαλό μου και είπα ότι αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί. Ή κολυμπάμε ή βουλιάζουμε. Τι; «Βουλιάζουμε»; Ποτέ - απάντησα στον εαυτό μου και μου έδωσα διορία 2 εβδομάδες για να αλλάξω την κατάσταση. Και τα κατάφερα.








